با من شريک شو در نان هر روزه ي تنهايي ام

پرکن با حضورت ديوارهاي غياب را

مذهب کن پنجره ي ناموجود را

دري باش بالاي همه درها

که هميشه مي توان آن را باز گذاشت

ما در هيچ حال

قلب هايمان خالي از غم نخواهد شد

چرا که غم

وديعه يي ست طبيعي که ما را پاک نگه مي دارد

انسان هاي بي اندوه

به معناي متعالي کلمه

هرگز " انسان " نبوده اند و نخواهند بود

از اين صافي انسان ساز نترس

من عاقبت از اينجا خواهم رفت
پروانه اي که با شب مي رفت
اين فال را براي دلم ديد
ديري است
مثل ستاره ها چمدانم را
از شوق ماهيان و تنهايي خودم
پر کرده ام ولي
مهلت نمي دهند که مثل کبو تري
در شرم صبح پر بگشايم
با يک سبد ترانه و لبخند
خود را به کاروان برسانم
اما
من عاقبت از اينجا خواهم رفت
پروانه اي که با شب مي رفت
اين فال را براي دلم ديد

بايد به فکر تنهايي خودم باشم
دست خودم را ميگيرم و
از خانه بيرون ميزنيم

در پارک
به جز درخت
هيچکس نيست

روي تمام نيمکتهاي خالي مينشينيم
تا پارک
از تنهايي رنج نبرد

دلم گرفته
ياد تنهايي اتاق خودمان ميافتم
و از خودم خواهش ميکنم
به خانه باز گردد

محمدعلي بهمني